من پذیرفتم شکست خویش را     

پندهای عقل دور اندیش را       

من پذیرفتم که عشق افسانه است       

این دل درد آشنا دیوانه است      

می روم از رفتن من شاد باش        

از  عذاب دیدنم آزاد باش       

گر چه تو زودتر از من میروی        

آرزو دارم ولی عاشق شوی   

آرزو دارم بفهمی درد را       

تلخی برخورد های سرد را       

گفته بودی که چرا محو تماشا می شوی ؟   

آنچنان مات که یک دم مژه برهم نزنی.... 

مژه برهم نزم تا که زدستم نرود     

ناز چشم تو به قدر مژه برهم زدنی        

   مرا عمری به دنبالت کشاندی

    سرانجامم به خاکستر نشاندی 

      روبودی دفتر دل را و افسوس 

    که سطری هم از این دفتر نخواندی 

      گرفتم عاقبت  دل بر منت سوخت 

    پس از مرگم سرشکی هم فشاندی   

      گذشت از من ولی اخر نگفتی 

        که بعد من به امید که ماندی  

نشد كس از دل تنگ من آگاه

تو را همراه مِدانستم افسوس

تو هم بودي رفيق نيمه راه

تا ديار نيستي راهي نمانده

در سراي سينه جز آهي نمانده

حاصلي از عمر كوتاهي نمانده

به درياي طوفاني زندگاني

شكسته چرا زورق مهرباني

در اين شهر سر تا به دامن خموشي

بيا مردم از دوري مهرباني

خدايا فراموشيم ده

لب بسته خاموشيم ده

چه حاصل ز هشياري دل

تو مستي تو مدهوشيم ده

دوستت دارم جمله ای بود که بارها بهت گفتم ونفهمیدی

دیگ خسته شدم دل تیکه تیکمو از پیشت میبرم واسه همیشه

ولی آرزوم فقط خوشبختی توهه

دیگه دلمو با صدای خندهای تو آروم نمی کنم

 برو به سلامت دیگه تنهاییمو دوس دارم

من ازت گذشتم انشالله خدام بگذره؟؟

خدانگهدارت

رفتی به خدا می سپارمت

 این دل را به خزان می سپارمش

بعد از تو دستانم را به مشق شبانه می سپارمش

رفتی به خدا می سپارمت

این چشم را به راهت می سپارمش

بعد ازتو تمام  اشک هایم را به ابر می سپارمش

رفتی به خدا می سپارمت

بعد از تو من ماندمو خاطرات تو

من ماندمو غم فراق تو

بعد از تو من ماندمو یاد صدای تو

من ماندمو لمس فردای بی تو

رفتی به خدا می سپارمت

من تو را به خدا سپردمت

تو یادم را به خاطرتت سپردی

آرزوی دیدنم را به گور بردی

این دل را به خزان می سپارمش

رفتی به خدا سپردمت

دستان گرم و پر التهاب را

شوق نگاه نا تمام را

رفتی به خدا می سپارمت

این دل اما بی تو به اشک می سپارمش.